☰ Menu
Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Choszcznie

Sobota 17.11.2018

zaawansowane

Negocjacje z dzieckiem

Najczęstsze przyczyny konfliktów to :

  • krytyka

  • stawianie żądań

  • odmowa żądań

  • komunikowanie przykrości

W negocjacjach ważne jest, aby rozmowę skierować na problem, a nie na osobę. W każdym konflikcie jest : obszar konfliktu i obszar zgody. Aby go rozwiązać należy doszukiwać się obszaru zgody.

Obszary negocjowania
(dziecko w okresie dojrzewania)

obszary nie do negocjowania

  • sposób spędzania wolnego czasu
  • ubiór, fryzura
  • kontakty z rówieśnikami
  • obowiązki domowe
  • wyjazdy wakacyjne
  • kieszonkowe
  • zarobkowanie
  • gospodarowanie pieniędzmi
  • bezpieczeństwo
  • zdrowie
  • używki
  • obowiązek szkolny
  • zachowania patologiczne
  • agresja

Style negocjowania:

  • miękki, uległy

  • dominujący, twardy

  • rzeczowy, asertywny

Rodzic prezentujący styl uległy łatwo ustępuje, często zmienia swą decyzję, przyjmuje straty, zrobi wszystko, aby dziecko się zgodziło.

W przypadku stylu dominującego celem nie jest porozumienie lecz zwycięstwo. Rodzic stawia warunki, jest stanowczy, rozkazujący, stosuje groźby, żąda jednostronnych ustępstw.

Styl rzeczowy : obie strony wychodzą jako wygrane. Mamy tu do czynienia z koncentracją na problemie, na trudności, na zadaniu.

Występuje tu szukanie korzystnych rozwiązań dla obu stron, jest się otwartym na to, co mówi druga strona. Używamy argumentów i ulegamy argumentom, a nie stronom.

Przed przystąpieniem do negocjacji trzeba ustalić zasady negocjowania np. nie przezywanie siebie itp.

Najpierw musi dojść do przedstawienia stanowisk, ich analizy, a następnie do szukania rozwiązań – każda ze stron daje swoje propozycje.

Stworzenie odpowiedniego klimatu podczas negocjacji należy do rodzica – to, jako osoba dorosła ma zadbać, aby nie dochodziło do wybuchów emocji. Swoim przykładem ( spokój, opanowanie, rzeczowość) ma pokazać dziecku, jak ma ono się zachowywać.

Gdy dziecko zajmuje twarde stanowisko, mówi „nie”- należy „odkodować” jego komunikaty. Zadajemy wtedy pytania problemowe typu : „nie do końca rozumiem dlaczego tego chcesz”, „dlaczego ci tak na tym zależy?”, „co ci się nie podoba w moim pomyśle?”, „ co myślisz o moim pomyśle?” lub pytania przekształcone : „ a jeżeli byśmy…”- propozycja. Dziecko też ma zaproponować coś od siebie.

 

Wytworzył:
Małgorzata Kapela
Udostępnił:
Ewa Biba
(2011-11-04 22:52:14)
Ostatnio zmodyfikował:
Ewa Biba
(2011-11-04 22:52:39)
 

Biuletyn Informacji Publicznej wykorzystuje pliki cookies.

Korzystanie z serwisu oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt zgodnie z ustawieniami przeglądarki.

X